Nie ma żadnego narzędzia dzięki któremu można łatwo i szybko przenieść wiadomości pocztowe z jednego do drugiego. Na początek trzeba po prostu w The Bat! wyeksportować każdy folder oddzielnie zapisując go gdzieś na dysku. I tak zaznaczamy wszystkie wiadomości w poszczególnym folderze i eksportujemy je zapisując „W formacie poczty UNIX„. Jeśli The Bat! obsługuje nam więcej jak jedno konto pocztowe warto eksportowane foldery zapisywać w oddzielnych katalogach na dysku. Przykładowo dla  jednego konta zakładamy katalog „poczta-1” i tam eksportujemy foldery „Odebrane„, „Wysłane„, „Kosz” itd. Przy importowaniu pozwoli to uniknąć małego chaosu

Po wyeksportowaniu wszystkich wiadomości otwieramy Thunderbird’a i tworzymy konta pocztowe, dla których będziemy importować wiadomości. Po utworzeniu tych kont i sprawdzeniu, że działają możemy wciągnąć nasze maile dla poszczególnych kont pocztowych. Uruchamiamy import.

Po drodze musimy wskazać tylko katalog gdzie umieściliśmy wyeksportowane wiadomości.

Jeśli wszystko pójdzie dobrze zobaczymy ekran jak poniżej. Widać na nim, że foldery o nazwach „kosz”, „odebrane”, „wysłane” i „znajomi” zostały zaimportowane poprawnie.

W programie Thunderbird wystarczy teraz przenieść (metodą przeciągnij i upuść) wszystkie wiadomości do poszczególnych folderów naszego konta pocztowego.

Dla pozostałych kont pocztowych powtarzamy operację importu jednak wcześniej musimy z Thunderbird’a usunąć importowane wcześniej wiadomości. Najlepiej jest usunąć cały folder „Zaimportowane Communicator 4.x„

Wszystkie czynności powinno wykonywać się z uprawnieniami root’a

Posiadając ściągnięty plik .tar.gz rozpakowujemy go poleceniem

tar -xzf nazwa_pliku.tar.gz

Utworzony zostanie automatycznie katalog w którym znajdują się wszystkie pliki potrzebne do instalacji. I tak przykładowo mając plik FirebirdSS-1.5.6.5026-0.i686.tar.gz po rozpakowaniu powstaje nam katalog o nazwie FirebirdSS-1.5.6.5026-0.i686.

Do poprawnej instalacji będziemy potrzebować też biblioteki libstdc++5. W tym celu najlepiej  pobrać paczkę w postaci pakietu .deb i zainstalować ją w systemie. Na dzień dzisiejszy do pobrania jest pakiet libstdc++5_3.3.6-17ubuntu1_i386.deb. Z łatwością można wyszukać ten pakiet na http://packages.ubuntu.com (dla Ubuntu Jaunty).

Pobieramy i instalujemy wykonując polecenie

dpkg -i  libstdc++5_3.3.6-17ubuntu1_i386.deb

Jeśli wszystko przebiegło pomyślnie przechodzimy do katalogu  FirebirdSS-1.5.6.5026-0.i686 i wykonujemy polecenie

./install.sh

Powinien pojawić się komunikat

Firebird super 1.5.6.5026-0.i686 Installation

Press Enter to start installation or ^C to abort

Naciskamy `Enter` i po chwili powinniśmy zostać zapytani o hasło dla `Super użytkownika` jakim jest SYSDBA.

Starting Firebird server: server has been successfully started

Please enter new password for SYSDBA user:

Przeważnie większość programistów wykorzystuje standardowe hasło `masterkey` ale każdy może sobie wpisać dowolne

Po tej czynności zostanie wyświetlony komunikat

Running ex to modify /etc/init.d/firebird

Install completed

Serwer domyślnie instaluje się w

/opt/firebird/

Przykładowa baza danych employee.fdb znajduje się w

/opt/firebird/examples/

Uruchamianie i zatrzymywanie serwera Firebird w systemach z rodziny Debiana to wydanie polecenia:

/etc/init.d/firebird start

/etc/init.d/firebird stop

Żeby zobaczyć czy nasz serwer faktycznie działa można wydać polecenie

top -b -n1 | grep fb

i otrzymujemy coś w ten deseń

744 root      20   0  3944 1480 1240 S  0.0  0.4   0:00.00 fbguard

745 root      20   0 26900 3044 2032 S  0.0  0.8   0:00.02 fbserver

Można również zautomatyzować sobie proces uruchamiania serwera Firebird razem z uruchamianym systemem wykorzystując do tego polecenie update-rc.d

I po bólu

Instalację można przeprowadzić korzystając z `Android Market` gdzie jest już sporo różnego rodzaju programów w tym naprawdę sporo w wersjach darmowych. Ja jednak chciałem mieć ostatnią wersję tego programu i w dodatku w języku polskim. W tym celu trzeba udać się na stronę projektu ConnectBot i pobrać odpowiedni plik. Chcąc mieć spolszczony program należy pobrać plik z końcówką `-all` w nazwie. Na dzień dzisiejszy ten plik ma nazwę ConnectBot-svn-r482-all.apk. Do zainstalowania tej paczki trzeba jeszcze w opcjach telefonu zaznaczyć chęć instalowania programów z nieznanych źródeł w Ustawienia>Ustawienia aplikacji>Nieznane źródła. Sama instalacja jest banalnie prosta i nie powinna nastręczać jakichś trudności
Po zainstalowaniu w okienku z programami pojawi się nam ikonka symbolizująca terminal.

Uruchamiamy ConnectBot’a i właściwie już możemy połączyć się z naszym hostem zdalnym wpisując dane w postaci user@adres_hosta:port. Trzeba tylko przy pomocy wirtualnej klawiaturki wklepać hasło co przy paluchach facetów może czasem przysporzyć trochę trudności Trzeba być cierpliwym ale… można przecież autoryzować się również przy pomocy kluczy i ConnectBot oferuje taką możliwość! W menu programu jest opcja generowania pary kluczy (prywatny i publiczny).

Naciskamy `Zarządzaj kluczami publicznymi` i przystępujemy do konfiguracji kluczy

Jeśli nie chcemy klepać passphrase klucza przy połączeniu to pola dotyczące hasła zostawiamy puste. Do wygenerowania kluczy potrzeba naszego palucha głaszczącego ekran HTC

Mając nasze klucze przydałoby się przenieść klucz publiczny na hosta, z którym będziemy się w przyszłości łączyć. U mnie należało umieścić ten klucz w pliku authorized_keys w katalogu /.ssh, który znajduje się w moim katalogu domowym hosta zdalnego. Konfiguracja serwera SSH musi oczywiście uwzględniać możliwość autoryzacji przy pomocy kluczy.  Aby przeprowadzić taką operację należy dłużej przytrzymać palcem nasz klucz `testowy` do momentu pojawienia się menu i skopiować klucz publiczny do schowka.

Sam proces kopiowania naszego klucza publicznego do pliku authorized_keys można przeprowadzić w różny sposób. Ja po prostu połączyłem się ze swoim hostem zdalnym klepiąc hasło. Wszedłem do katalogu /.ssh i przy pomocy edytora nano zapisałem ten klucz. Mając  uruchomiony edytor nano wystarczy w HTC nacisnąć przycisk `menu` na telefonie i wybrać opcję `Wklej`. Wcześniej należy również zapoznać się na stronie projektu ConnectBot lub w `Pomocy programu` ze skrótami klawiaturowymi bo np. uzyskanie kombinacji klawiszy `Ctrl + o` to jedno naciśnięcie kuleczki (trackball) i wybranie z wirtualnej klawiatury klawisza `o`. Klawisz `Esc` to dwukrotne naciśnięcie kuleczki. Prościzna ale wirtualna klawiaturka uczy pokory i cierpliwości

Mając poprawnie skonfigurowany serwer SSH i zaaplikowany nasz klucz publiczny na komputerze zdalnym możemy połączyć się z  nim nie używając już haseł

I w taki prosty sposób można siedząc np. na kibelku ubić jakiś upierdliwy proces, zaktualizować system lub dodać nowego usera do naszej Samby Przyznam szczerze, że pomimo upierdliwości wirtualnej klawiatury jestem zadowolony z działania tandemu HTC i ConnectBot. Poniżej jeszcze kilka zrzutów.

Jak `przywołać` klawiaturkę? Wystarczy raz `klepnąć` w wyświetlacz i w dolnym prawym rogu pojawia się symbol klawiatury, który należy nacisnąć.

I jeszcze jedno. ConnectBot oferuje również połączenia `Telnet`

Wszystkim życzę udanych eksperymentów z ConnectBot‘em

1. Rozwiązanie z działającym komputerem na którym zainstalowany jest Płatnik.

Wszystkie wpisy dotyczące haseł (do bazy i Administratora) można znaleźć w rejestrze systemu Windows. Od wersji 7.xx hasło dotyczące Administratora odnajdziemy w kluczu:

HKEY_LOCAL_MACHINE\SOFTWARE\Asseco Poland SA\Płatnik\8.01.001\Admin

UWAGA! Dla systemów 64 bitowych klucz będzie wyglądał tak:
HKEY_LOCAL_MACHINE\SOFTWARE\Wow6432Node\Asseco Poland SA\Płatnik\8.01.001\Admin

gdzie znajdziemy pola o nazwie AdmXX:

Adm1
Adm2
Adm3
…
…
Adm10

W polu AdmXX z najwyższą liczbą na końcu znajdziemy aktualne hasło dla Administratora.

Hasło do bazy danych znajdziemy w kluczu:

HKEY_LOCAL_MACHINE\SOFTWARE\Asseco Poland SA\Płatnik\8.01.001\Baza

UWAGA! Dla systemów 64 bitowych klucz będzie wyglądał tak:
HKEY_LOCAL_MACHINE\SOFTWARE\Wow6432Node\Asseco Poland SA\Płatnik\8.01.001\Baza

w polu: Jet OLEDB:Database Password

Wszystkie te hasła będą miały postać zaszyfrowaną i przykładowo będą wyglądały tak: xypoo{{smnlxlsmqq{vo
Do rozszyfrowania takiego hasła przyjdzie nam z pomocą skrypt umieszczony na stronie http://platnik.fork.pl/ gdzie umieszczone są dwa pola: pole „dekodowanie hasła” do odszyfrowania „tajnego hasła” i pole „kodowanie hasła” do zaszyfrowania naszego „tajnego hasła” Po wklejeniu odpowiedniego ciągu znaków w jedno z tych dwóch pól i naciśnięciu przycisku „ok” nastąpi przeładowanie strony i poniżej tych pól będziemy mogli zobaczyć wynik w postaci komunikatu:

Dla klucza ‘xypoo{{smnlxlsmqq{vo’ hasło prawdopodobnie brzmi ‘TajneHaslo’

Można również użyć programu o nazwie „KoalaRatownik”, który znajdziemy pod tym adresem.

2. Rozwiązanie bez działającego komputera z programem Płatnik

W tym rozwiązaniu interesować nas będzie odzyskanie hasła do samej bazy danych bo jeśli mamy uszkodzony dysk twardy na którym istniał działający Płatnik to hasło Administratora programu możemy spokojnie odpuścić. I tak w takim przypadku czeka nas reinstalacja całego systemu włącznie z Płatnikiem, w którym ustawimy sobie nowe hasło dla Administratora. Trzeba tylko mieć kopię zapasową bazy danych.
Jak wiadomo tylko twardziele nie robią backupu Ja jestem mniętki chłopak ze wsi dlatego zawsze posiadam kopię takiej bazy. Przeważnie jest to kopia z godzin rannych i druga z godzin popołudniowych. Dobrze jest też taką kopię raz na jakiś czas złożyć w jakimś sejfie w innej lokalizacji (innym budynku).

Wracając do tematu – musimy posiadać plik bazy (rozszerzenie .mdb). Niezbędny będzie również program Microsoft Access. Mając jedno i drugie możemy skorzystać z narzędzi napisanych przez Krzysztofa Pozorka, a które można pobrać z tego adresu: http://www.access.vis.pl/zab001.htm. Narzędzia Czytaj97 i Czytaj2k służą do odczytania hasła zabezpieczonej bazy MS Access.
Wystarczy otworzyć jedno z tych narzędzi w programie MS Access.

Potem należy wskazać interesującą nas bazę Płatnika i… pojawi się nam hasło do tej bazy danych

Ten sam autor napisał również narzędzie, które umożliwia zdjęcie hasła z bazy MS Access. Po użyciu tego narzędzia będziemy posiadali bazę bez hasła. Ściągamy narzędzie o nazwie „FullAccess” z tej strony: http://www.access.vis.pl/zab005.htm i uruchamiamy.
I po prostu otwieramy interesującą nas bazę. Po otwarciu utworzona zostanie baza, która w nazwie będzie miała dodany wpis `_odzyskFA`. Przykładowo więc jeśli mamy bazę o nazwie `Płatnik.mdb` to po użyciu tego narzędzia powstanie nam drugi plik o nazwie `Płatnik_odzyskFA.mdb` ale już bez zabezpieczenia w postaci hasła.

Żeby zabezpieczyć taką bazę nowym hasłem musimy otworzyć ją w MS Access z opcją „Otwórz z wyłącznością„
I uruchamiamy ustawienie nowego hasła z Menu->Narzędzia->Zabezpieczenia->Ustaw hasło bazy danych

I nie takie straszne te hasła do Płatnika i jego bazy. Straszne jest to, że żeby coś z tym zrobić potrzeba programu MS Access z pakietu MS Office. Niestety :]

I jeszcze jedno.
Można w prosty sposób ograniczyć częstotliwość zmiany hasła dla użytkowników programu Płatnik. Wystarczy odszukać klucz:

HKEY_LOCAL_MACHINE\SOFTWARE\Asseco Poland SA\Płatnik\8.01.001\Parametry

UWAGA! Dla systemów 64 bitowych klucz będzie wyglądał tak:
HKEY_LOCAL_MACHINE\SOFTWARE\Wow6432Node\Asseco Poland SA\Płatnik\8.01.001\Parametry

i w polu LimitHasla zmieniamy wartość z 30 na dowolną inną (np. wymuszamy zmianę hasła raz w roku wstawiając wartość 365).

Bierzemy jednego  `pena`.

Formatujemy `pena` wykorzystując format plików FAT lub FAT32 np. w taki sposób jak na obrazku niżej.

Pobieramy Clonezilla archiwum ZIP z tej lokalizacji i rozpakowujemy wszystko na naszego `pena`. Następnie wchodzimy do katalogu /utils/win32/ (na pendrive!)

Uruchamiamy makeboot.bat i zatwierdzamy akcję tworzenia boot’owalnego `pena`.

Na koniec dostajemy komunikat o zainstalowaniu ukrytego pliku ldlinux.sys w katalogu głównym naszego `pena`.

Od tej chwili możemy cieszyć się posiadaniem Clonezilla Live na swoim pendrive. Aby uruchomić Clonezilla podczas startu komputera wystarczy w BIOSie ustawić boot’owanie z USB HDD.

Taką sytuacją jest przeniesienie programu razem z bazą na nowy komputer wykorzystując migrację bazy danych. Migracja tworzy po prostu nową bazę danych i kopiuje do niej wszystkie dane. Potem podpina się ją na nowym komputerze do świeżutkiego Płatnika. I wszystko jest w porządku do czasu kiedy np. księgowa przypomni sobie, że na starym komputerze miała jeszcze bazę archiwum, z której chce coś wyciągnąć i zaimportować z powrotem ale na nowym komputerze czyli do nowo utworzonej bazy roboczej.
Jak napisane jest w Podręczniku Administratora programu Płatnik, archiwizować można wszystkie zasoby wybranego płatnika lub wybrane dokumenty. Archiwizacja dokumentów polega na archiwizowaniu jedynie zestawów potwierdzonych lub historycznych. Ponadto archiwizację można wykonywać z jednoczesnym usunięciem danych z bazy roboczej lub bez usuwania tych danych. W sumie to nie głupie rozwiązanie bo mając zdefiniowaną bazę archiwum gdzieś na innym dysku w jakiś sposób można się zabezpieczyć. Trzeba tylko pamiętać żeby w miarę często wykonywać czynność archiwizacji. Jest tylko jedna niedogodność, która według mnie dyskwalifikuje takie zabiegi. Podręcznik Administratora wyraźnie podaje taką informację:

baza archiwalna może być używana jako archiwum jedynie we współpracy z bazą roboczą na podstawie której archiwum zostało utworzone

I działa to znakomicie Wyobraźmy sobie jednak, że ta księgowa zaczyna domagać się o dokumenty, które siedzą w bazie archiwum ze starego komputera bo archiwizowała je z jednoczesnym usuwaniem z bazy roboczej. W porządku. Przecież może tak robić. Kopiujemy więc starą bazę archiwum i próbujemy podpiąć do naszego nowego Płatnika i… dostajemy piękny komunikat:

Wskazana baza nie stanowi bazy archiwum dla bieżącej bazy roboczej!

O żesz… kurrrr…ka-blaszka. I na rympał ją i też kurrrr…ka-blaszka. I mając stary komputer na chodzie z Płatnikiem takim samym robimy migrację bazy archiwum (tak jest taka opcja) i też kurrrr…ka-blaszka. Niestety. Pomóc może jedynie narzędzie umożliwiające grzebanie w plikach `mdb`. Musimy otworzyć takim narzędziem bazę roboczą Płatnika na nowym komputerze i w tabeli PARAM_KONF popatrzeć jaki identyfikator posiada ta baza. Na dzień dzisiejszy w Płatniku v7.03.002 identyfikator bazy wygląda przykładowo tak: RXY20090910094612
Kopiujemy wszystko co jest za literką `R` czyli XY20090910094612, potem otwieramy bazę archiwum ze starego komputera i w tej samej tabeli co w bazie roboczej zmieniamy identyfikator bazy zostawiając na początku literkę `A`. Przykładowo będzie to miało postać: AXY20090910094612.

Zapisujemy i teraz śmiało możemy podpiąć starą (ale już z nowym identyfikatorem) bazę do naszego nowego Płatnika.
Sukces? Pewnie tak tylko trzeba o tym wiedzieć i żeby zrobić to na szybko trzeba mieć narzędzie do grzebania w plikach `mdb`.

Takie rozwiązanie dla mnie to porażka

Całość oparta jest o  DRBL, Partition Image, ntfsclone, partclone, i udpcast.

Obsługiwane systemy plików to: ext2, ext3, ext4, reiserfs, xfs, jfs z GNU/Linux, FAT, NTFS z MS Windows, HFS+ z Mac OS. Nieważne czy to jest system 32bit czy 64bit. Dla tych wszystkich systemów kopiowane są tylko te bloki, które faktycznie są zajęte przez jakieś dane. System plików, który nie jest obsługiwany przez Clonezilla kopiowany jest przy pomocy dd w formie sector-to-sector.

Sam projekt podzielony jest na dwa typy: Clonezilla live – dla stacji roboczej i Clonezilla SE (server edition) – do używania w większych sieciach. Wspomnę tylko, że wersja serwerowa potrafi obsłużyć jednocześnie kilkadziesiąt zadań klonowania w jednym momencie a z tego co napisane jest na stronie domowej projektu wynika, że system o zajętości 5,6GB na 41 stacji klonowany był w 10 minut – jednocześnie! Nie wspominają tylko o specyfikacji sprzętowej serwera, tych stacji i sieci

Ze strony projektu można pobrać przygotowaną płytę LiveCD, dzięki której można wykonać bezproblemowy backup naszej partycji lub dysku. LiveCD występuje w trzech wersjach: Stable, Testing i Alternative. Wersje Stable i Testing oparte są na Debianie, zawierają tylko wolne oprogramowanie, posiadają wsparcie dla procesorów z rodziny 486 (ktoś jeszcze używa takich staruszków?) i nie obsługują więcej jak jeden rdzeń. Wersja Alternative oparta jest na Ubuntu, obsługuje procesory od 586 w górę, zawiera pakiety Non-free, obsługuje wiele rdzeni i… jest o 10MB większa od dwóch poprzednich wersji

Clonezilla live można również uruchomić z Flash USB, dysku twardego i poprzez PXE. Odpowiednie manuale są dostępne na stronach Clonezilla

Ja przedstawię wersję LiveCD przy pomocy której zrobimy obraz partycji /dev/hda1 na której `żyje` system Ubuntu 9.10 Karmic Koala. Wszystko odbędzie się dzięki rewelacyjnemu programowi do wirtualizacji Sun VirtualBox.

Ściągamy wersję Stable, nagrywamy na CD, wkładamy do napędu i uruchamiamy. Na początku wita nas ekran z możliwością wyboru kilku trybów pracy.

W następnym ekranie będziemy mieli możliwość wybrania języka w jakim będziemy o wszystkim komunikowani. Radzę nie wybierać jednej z trzech ostatnich pozycji jeśli faktycznie nie znamy któregoś z nich

Na dole żółtymi literkami napisano, że jeśli chcemy skorzystać z nośnika jakim jest flash USB musimy koniecznie teraz włożyć go do portu w komputerze i po ok. 5 sekundach nacisnąć `Enter`. Ja jednak nic nie będę wkładał

Partclone successfully cloned the device (/dev/hda1) to the image (-)

No dobrze… ale ktoś może chce być `ekspertem`?

I wybieramy oczywiście Expert

-p true określa nic-nie-robienie

I możemy popatrzeć jak przebiega cały proces

Jeśli wybraliśmy właściwy obraz i co najważniejsze właściwą partycję to po zakończeniu procesu przywracania danych z obrazu i restarcie maszyny możemy cieszyć się stanem systemu/partycji/dysku jaki był w momencie tworzenia tego obrazu

Na chwilę obecną dostępna jest wersja 1.1.0 którą można pobrać ze stron Foxit Software
Pobieramy więc pakiet FoxitReader_1.1.0_i386.deb

Po zapisaniu pakietu na dysku po prostu instalujemy Foxit Reader klikając na nim dwukrotnie

I możemy poczytać

sudo apt-get install samba

 

Jednak w tym wypadku dostajemy tylko taką wersję jaka w danym momencie istnieje w repozytoriach danej dystrybucji.

A co zrobić kiedy zamarzy nam się prosta instalacja najnowszej wersji? Należy poszukać gotowych paczek. Tu przychodzi nam z pomocą serwis http://enterprisesamba.com/
Musimy tylko dodać do naszej listy repozytoriów jeden adresik. Wszystko opierać się będzie na dystrybucji Debiana `Lenny`
Jako że jestem fanem konsoli wszystko zrobimy `z palca`

Importujemy (manualnie) SerNet build key

sudo gpg –keyserver wwwkeys.eu.pgp.net –recv-keys F4428B1A;

 

Po wykonaniu tego polecenia powinniśmy otrzymać coś takiego

gpg: katalog ,,/root/.gnupg” utworzony
gpg: nowy plik ustawień ,,/root/.gnupg/gpg.conf” został utworzony
gpg: OSTRZEŻENIE: opcje w ,,/root/.gnupg/gpg.conf” nie są jeszcze uwzględnione.
gpg: zbiór kluczy ,,/root/.gnupg/secring.gpg” został utworzony
gpg: zbiór kluczy ,,/root/.gnupg/pubring.gpg” został utworzony
gpg: zapytanie o klucz F4428B1A w serwerze hkp wwwkeys.eu.pgp.net
gpg: /root/.gnupg/trustdb.gpg: baza zaufania utworzona
gpg: klucz F4428B1A: klucz publiczny ,,Samba Support ” wczytano do zbioru
gpg: brak absolutnie zaufanych kluczy
gpg: Ogółem przetworzonych kluczy: 1
gpg:          dołączono do zbioru: 1

 

Następnie wykonujemy polecenie

sudo gpg –export –armor F4428B1A | apt-key add -

 

I dostajemy komunikat

OK

 

Po zaimportowaniu klucza można (a nawet trzeba) sprawdzić `odcisk paluszka ` – fingerprint. Stukamy więc polecenie

gpg –fingerprint F4428B1A

 

I powinniśmy zobaczyć np. to

pub   1024D/F4428B1A 2008-03-11 [wygasa: 2010-03-11]
Odcisk klucza = 7975 0C31 87AF 92DD AC46  086F D992 1B1C F442 8B1A
uid                  Samba Support
sub   2048g/3483C79D 2008-03-11 [wygasa: 2010-03-11]

Gdzie odcisk klucza 7975 0C31 87AF 92DD AC46  086F D992 1B1C F442 8B1A jest jak najbardziej właściwym.

Teraz dodajemy do pliku z repozytoriami jeden z wymienionych niżej adresów. Ten plik w Ubuntu to /etc/apt/sources.list

SAMBA w wersji testowej
deb http://ftp.sernet.de/pub/samba/tested/debian lenny main

SAMBA w wersji stabilnej
deb http://ftp.sernet.de/pub/samba/recent/debian lenny main

SAMBA w wersji eksperymentalnej
deb http://ftp.sernet.de/pub/samba/experimental/debian lenny main

Po dodaniu odpowiedniego odnośnika do naszych repozytoriów wykonujemy polecenie

sudo apt-get update

 

I teraz najważniejsze. Żeby zainstalować Sambę musimy do nazwy paczki dodać prefix `sernet-`. Czyli polecenie instalacji będzie wyglądało

sudo apt-get install sernet-samba

 

System chce jeszcze się upewnić

Czytanie list pakietów… Gotowe
Budowanie drzewa zależności
Odczyt informacji o stanie… Gotowe
Zostaną zainstalowane następujące dodatkowe pakiety:
fam libcups2 libdm0 libfam0 sernet-libwbclient0 sernet-samba-common xfsdump xfsprogs
Sugerowane pakiety:
cups-common sernet-samba-doc attr dvhtool quota
Zostaną zainstalowane następujące NOWE pakiety:
fam libcups2 libdm0 libfam0 sernet-libwbclient0 sernet-samba sernet-samba-common xfsdump xfsprogs
0 aktualizowanych, 9 nowo instalowanych, 0 usuwanych i 1 nieaktualizowanych.
Konieczne pobranie 11,6MB archiwów.
Po tej operacji zostanie dodatkowo użyte 32,3MB miejsca na dysku.
Kontynuować [T/n]?

No jasne, że kontynuować
Zostaniemy zapytani tylko o nazwę grupy roboczej, w której ma pracować SAMBA i… to wszystko. Mamy zainstalowaną najnowszą wersję! Możemy to sprawdzić poleceniem

smbd -V

 

W moim przypadku na dzień dzisiejszy dostaję odpowiedź

Version 3.3.9-SerNet-Debian

 

Analogicznie możemy instalować dodatkowe paczki jak np. smbclient. Wystarczy wydać polecenie

sudo apt-get install sernet-smbclient

 

I to wszystko w tym temacie